Tajemniczy skrót MBR możemy rozwinąć jako Master Boot Record – główny sektor (rekord) rozruchowy. Znajduje się on zwykle w pierwszym sektorze dysku twardego i ma wielkość 512 bajtów. Jego zadaniem jest rozpoczęcie procesu uruchamiania systemu operacyjnego. W tym miejscu przechowywane są także informacje o strukturze naszego dysku twardego tzw. tablica partycji ( partycja to logiczny, wydzielony obszar dysku twardego, który może być sformatowany przez system operacyjny w odpowiednim systemie plików. Partycje tworzymy np. podczas instalacji systemu operacyjnego lub już po zakończeniu tego procesu za pomocą narzędzi takich jak Partition Magic (płatny) lub darmowy GeParted, często odpowiednie narzędzia do tego celu znajdziemy na stronach internetowych producentów dysków twardych. Na główny sektor rozruchowy składa się także bootloader – program uruchamiający nasz system operacyjny. W dużym uproszczeniu wygląda to tak. Podczas włączania komputera BIOS zapisany w pamięci płyty głównej szuka informacji, czy na którymś z dysków twardych podłączonych do płyty głównej jest zapisany MBR jeśli tak odczytuje a następnie wykonuje zawarte w nim dane (m.in. to na której partycji jest bootloader i która jest naszą partycją systemową) następnie są uruchamiane poszczególne składniki systemu operacyjnego (jest to oczywiście duży skrót, gdyż proces uruchamiania systemu operacyjnego jest dużo bardziej złożony). Warto także wspomnieć, że nowy dysk twardy przyniesiony prosto ze sklepu nie posiada MBR-u. Zostaje on zapisany dopiero w chwili instalacji systemu operacyjnego, lub możemy użyć do tego celu specjalnego narzędzia także dostępnego na stronie internetowej producenta naszego dysku. Mam nadzieję, że teraz MBR nie będzie już niczym strasznym dla naszych czytelników. W sposób obrazowy wygląda to tak:
Na MBR znajdujący się w pierwszym sektorze dysku składa się kod rozruchowy (bootloader), tablica partycji czyli informacja o logicznym układzie ilości i typie partycji na naszym dysku twardym, natomiast pozycja oznaczona na schemacie jako "kod magiczny" jest to procedura kończąca główny rekord rozruchowy tzw. 2 bajty sygnatury zapisane szesnastkowo.
W powyższej tabeli widać, skąd te 512 bajtów w MBR. Program rozruchowy zajmuje najwięcej bo aż 446 bajtów, następnie informacje o partycjach 4 razy po 16 bajtów = 64 bajty + 2 bajty na „magiczny kod” kończący obszar MBR, co razem daje 512 bajtów.
Główny rekord rozruchowy spełnia więc bardzo ważną rolę a jego uszkodzenie np. przez złośliwe oprogramowanie może doprowadzić do braku możliwości uruchomienia systemu operacyjnego lub utraty danych jeżeli uszkodzeniu ulegnie tablica partycji. Można ją co prawda czasami odzyskać za pomocą odpowiednich narzędzi ale to temat na osobny artykuł.
REKLAMA